کوچیده اید زود مگرصبرتان کجاست
من میرسم ز ره تورابه خدا پا به پاکنید
یک کوله بارحادثه ویک کوره راه عمر
باید گذشت برایم دعا کنید.
گناه من نيست من، نميشناسمت. باور کن! بهانه نيست. حرف، حرف دل است. شايد از دلي غافل. گاهي، آن هم به بهانهاي، نامت را شنيدهام. سوسو زنان به هر سو، چشم دوختم تا نوري از وجودت را دريابم، تا چشمانم بيدار شود. ميگويند: شجاعت، شرمنده شمايل شما بوده. مروت، درمانده مردانگيهاتان و «خوبيها» وامدار خوبيهاتان. کجا رفتهايد؟! خوبان خدادوست کجا رفتهايد؟! غريبان شهر!گناه من نيست که آن روزها، روزيام نبود، که روزها را با شما باشم و شبها را با شما روز کنم. ميگويند: روزها و شبها فرازها را «صابر» بوديد و نشيبها را «شاکر». ميگويند: زمزمه دعايتان با نغمه قرآن و توسل آميخته بود و سنگرهاتان پر بود از بوي باران، بوي سبزه.گناه من نيستمن تاکنون به لالهزار لالههاي عاشق نرفتهام. آري! من، تاکنون شهر حماسه و ايثار را نديدهام. ميگويند: رنگ خاکش چون دشت شقايقهاست. راست ميگويم، من هنوز جبهه را نديدهام. من، سرزمينهاي هجران کشيده را نميشناسم.گناه من نيست من به جستجوي شما آمدهام و شما را نيافتهام. زنجير بند هواي نفس و اسير ديدنيهاي دنيا شدهام و ديگر شما را نميشناسم. آنقدر غرق در دنيايم که يادم ميرود، ياد شما حماسهسازان حماسه سرخ جبههها را.گناه من نيست کمتر کسي از روزهاي خوب شما برايم ميگويد. از سکوت شب سنگرها، از درد دلهاي شبانه....
X
